چنين گفت : « اى مسلمانان ! به خدا قسم شما براى هدف و مقصدى به اينجا آمده ايد كه اكنون آن را دوست نمى داريد . شما از مدينه به قصد وصول و ميل به شهادت خارج شديد ، پس چرا از آن مىترسيد ؟ به خدا سوگند ما هرگز با دشمن به اتكاء عدّه اى زياد و فزونى اسب و سلاح ، جنگ نكرده‌ايم بلكه با اعتماد به اين دين ، كه خداوند ما را بواسطهء آن گرامى داشته است ، جنگيده ايم . اكنون آماده شويد و بر دشمن بتازيد . به خدا سوگند در جنگ بدر كه من خودم ناظر صحنهء آن بودم بيش از يك اسب در اختيار نداشتيم و در عين حال به فضل و عنايت الهى پيروز شديم . در اين جنگ نيز اگر پيروز گشتيم به آرزوى خود رسيده ايم و اگر شربت شهادت نوشيديم ، در اين صورت نيز به هدف و مقصود خود نايل گشته و به برادران خود ملحق مى شويم و در بهشت ، مصاحب و همراه ايشان خواهم بود . » « 1 » سخنان عبداللّه تأثير عجيبى بر روحيهء مسلمانان گذاشت و تصميم آنها را بر هجوم عليه دشمن قطعى نمود و در نتيجه بر آن شدند كه از دستور پيامبر ( ص ) پيروى كرده و در محلى كه ايشان معين فرموده بودند با دشمن مقابله كنند . مبارزه و شهادت مسلمانان در منطقه اى به نام « شارف » كه يكى از آبادىهاى سرزمين بلقاء در ناحيه شام بود ، با سپاهيان روم مواجه شدند زمانى كه دشمن نزديك شد ، مسلمانان بنابر مصالح نظامى در قريه « موته » مستقر شدند و همانجا صحنهء

--> ( 1 ) . مغازى ، ج 2 ، ص 760 ؛ سيره ابن هشام ، ج 4 ، ص 375 .